Heider Koshty vanuit Nahr el Bared

| 4 juli 08 | 6 juli 08 | 12 juli 08 | 12 juli 08 |

Welkom in Nahr el Bared
by Heider Koshty, 4 7 2008

Na een verschrikkelijke vlucht vol bleirende peuters met stinkende pampers en een twee uur durende busrit is de groep gezond en wel in het kamp toegekomen. De belofte om iedere dag te bloggen zal ik jammer genoeg niet kunnen houden. Een goede internetverbinding is in dit kamp nagenoeg onbestaande en de ook de qwerty-toetsenborden vergemakkelijken de taak van uw Terjodense correspondent niet. Als je het kamp bekijkt is de slechte verbinding nog het kleinste probleem: de situatie hier is schrijnend. Aan het checkpoint van het kamp werden we door soldaten met vuurspuiten verplicht onze bagage helemaal uit te keren. Een bezoekje aan de metaaldetector is hier blijkbaar legio. Na een schoonheidslaapje van zes uur kregen we een rondleiding in het Nahr el Bared kamp. Wat ik daar vandaag en gisteren zag, tart iedere verbeelding. Het kamp bestaat uit een nieuw en een oud deel. Na het zien van het nieuwe deel, dat bestaat uit vervallen gebouwen met door granaten en kogels getroffen muren werd ik al even stil. Vuile rioleringen, uitgebrande auto's en wegen die bestaan uit gestampte grond. De modernste auto die ik zag was van bouwjaar 1970.

Dit deed me al het ergste verwachten voor het oude deel. En laat ik er geen doekjes omwinden: ik kreeg een krop in de keel. Er staat niets meer recht. Elk gebouw is met de grond gelijk gebombardeerd. Het lijkt alsof hier een meteoriet is neergevallen en alles wat leeft platweg heeft weggeveegd. Als men in Hollywood ooit van plan is een nieuwe amageddon te draaien, is dit de ideale plek. Nooit in mijn leven heb ik ooit zulk apocalyptisch schouwspel gezien.

Flatgebouwen van zes tot acht verdiepingen foetsie. Bij het inslaan van een raket valt de bovenste verdieping recht op de verdieping eronder en zo tot het gelijkvloers. Bij sommige ingestorte etages zitten meubels en zelfs auto's gekneld tussen vloer en plafond. Laat ik je het op een papiertje schrijven dat daar geen mens levend uitkomt. Bij het aanschouwen van ieder huis galmt steeds dezelfde vraag door mijn hoofd: waarom, waarom, waarom??? Wat hebben deze mensen die nog geen geld hebben om voedsel of onderdak te kopen, laat staan wapens, misdaan? Dag in dag uit, jarenlang al moeten ze vechten om hun armtierig bestaan voort te KUNNEN zetten. En wat doet het leger? Ze gooien er meer dan duizend!! raketten op. Laat ik daar een kanttekening bijzetten dat dit kamp een oppervlakte heeft van amper 3 vierkante kilometer. Daar kan ik met mijn Terjodens boerenverstand niet bij.

Werk werk werk!
by Heider Koshty, 6 7 2008

De derde dag in Nahr el Bared was hard op zowel lichamelijk en emotioneel vlak. We zijn nu al enkele dagen bezig met een containerkliniek op te knappen. De containers waarin operatiezalen, wachtkamers en consultatieruimtes moeten komen zijn daar zonder enige zin voor organisatie neergezet. Zelfs een blinde kon zien dat we hiermee onze handen vol gingen hebben. Er ontbreekt vanalles. De deuren stonden bijna een meter boven de grond wat zeer rolstoelonvriendelijk is.

Van een grond tussen de containers was zelfs geen sprake, die bestond uit enkel grote stenen, stukken baksteen en een grote hoop vuilnis. We hebben met de hulp van de Palestijnen de tonnen stenen en grind laten aanvoeren om het hoogteverschil met de deuren zoveel mogelijk te beperken en de schots en scheve muren ben ik persoonlijk met de kliefhamer te lijf gegaan. Het werk is ondertussen al heel flink opgeschoten maar het is heel zwaar. We werken iedere dag van acht tot vijf in de brandende zon. Iedere dag is er al een groepslid onwel geworden van de verschroeiende hitte. Er zijn al vele ruggen en armen verbrand. Maar we denken allen maar aan hetzelfde: deze kliniek zo snel mogelijk functioneel maken. Ik weet nu al dat dit project me meer voldoening zal brengen dan alle huizen die ik de voorbije twee jaar heb geschilderd en heropgebouwd omdat je met een kliniek zoveel meer mensen een dienst bewijst. Voor velen is het echt levensnoodzakelijk.

De pijn die ik ervoer van de hitte, de blazen en wonden vielen helemaal in het niets bij de bezoeken die ik bracht bij de Palestijnen thuis. De slachtoffers van de bombardementen leven nu in containers van vijf bij drie meter. De familie die zo vriendelijk was me te ontvangen leven met z'n zevenen in zulk hondenhok.

Er is geen koelkast, diepvriezer of ventilatie. Ik kwam te weten dat de temperatuur overdag in die container kan oplopen tot vijftig graden celcius. "Als ik slaap ben ik net een kip die aan het braden is en sta iedere ochtend op met nieuwe brandwonden" aldus Rasmeyeh, de moeder des container. Voor de oorlog vorig jaar woonden de Palestijnen in vrede met de Libanezen. Ze werkten in de dezelfde fabrieken, trouwden met elkaar en waren goede vrienden. Nadat Fatah al Islam zich in de kampen tegen de wil van de Palestijnen verschansten, hebben de Libanezen hen de schuld gegeven van de oorlog en alle banden verbroken. Er is dus buiten de kampen geen werkgelegenheid of ziektevoorziening. Het gemiddelde loon dat een Palestijn ontvangt schommelt rond de twintig dollar per week. Als je weet dat het gemiddelde gezin uit zes hoofden bestaat, is het niet te vatten hoe ze nog rondkomen.

Bij het horen van zulke dingen overheerst een gevoel van onmacht, en de gedachte of wat we doen geen druppel op een hete plaat is. Maar alle beetjes helpen. Toch?

Het leven zoals het is
by Heider Koshty, 12 7 2008

Problemen met de intalsite en de schandalig trage verbinding hier heeft het me zeer moeilijk gemaakt nog te kunnen posten. Het voornaamste werk is de laatste dagen afgerond. Het kliniekje ziet er puntgaaf uit. Alle beton is gegoten, de ommuring is gemetst en het raamwerk van het dak is ook al af. Het leven in het kamp kabbelt ondertussen rustig voort. We werden even opgeschrikt door de bombardementen in Tripoli. We hoorden drie dagen geleden de doffe knallen van de raketten. De Libanese regering was in conflict met de oppositie. Hier in het kamp leek iedereen er zeer gerust in. Iedereen ging gewoon door met zijn dagdagelijkse activiteiten alsof er niets te vrezen is. Eigenlijk is dat normaal, want hier is niets meer te bombarderen. We konden met de bombardementen als achtergrondmuziek rustig verder werken. Een vreemd gevoel gaf dat zeg.

Ook de vermoeidheid begint toe te slaan in de groep. Iedere dag is er wel een zieke. Een aanwijsbare reden is er niet, maar het verschil in eetgewoontes, temperatuur, emotie en vooral werkintensiteit zullen wel een rol spelen. Maar de Koshtys houden zich goed. Sterk bloed natuurlijk. Inge ligt al vijf dagen in haar bed te strijden tegen haar darmen. Evy heeft al de meeste klappen van de Libanese zweep gekregen: de eerste dag werd haar been verwond door een weerbarstige goot, haar benen staan vol muggenbeten en blauwe plekken, ze is al eens flink van "hare sis" gevallen en de laatste twee dagen zijn vooral oververmoeidheid en hoofdpijn haar deel. Ik begin ervoor te vrezen dat we haar op het einde van de reis in verschillende delen terug naar België zullen moeten repatrieren. Daarnaast hebben Karen en Jutta ook al een dag plat gelegen. Ons vertrek uit Nahr el Bared nadert met rasse schreden. Maandag verhuizen we naar Ein el Helweh, onze verblijfplaats van vorig jaar. Daar zullen we nog drie dagen blijven alvorens het vliegtuig terug naar huis te nemen. Mijn god, wat mis ik een frisse pint!!!

Betoging in het kamp
by Heider Koshty, 12 7 2008

Vorige dinsdag hebben we betoogd voor het gebouwtje van de UNRWA, samen met een kleine honderd Palestijnen. Het was het eerste protest tegen de laksheid waarmee de situatie in het kamp wordt aangepakt. De oproep om te betogen was gelanceerd door het Volkscomité. Met onze groep Belgen en Palestijnen hebben we de belangrijkste eisen van de kampbewoners op kartonnen borden gezet. Wahiba en Maha maakten ook een mooi plakkaat: "eenheid België - Palestina". Met onze borden liepen we door het kamp. Dat had veel bijval bij de bewoners want de woede is hier zeer groot.

Voor de beschieting was Nahr el Bared een open kamp, zonder checkpoint, in tegenstelling met de kampen in het Zuiden. Vandaag is het kamp volledig onder de controle van het leger. Er is een heel strenge controlepost aan de ingang. Het oude, oorspronkelijke deel van het kamp is tot het laatste huis vernield en is hermetisch afgesloten door barrages van het leger. Voor de Palestijnen is het een voortdurende vernedering dat hun bewegingsvrijheid wordt beknot door de soldaten die hun kamp kapotschoten. De bewoners die na vele maanden terugkeerden naar het kamp konden mits geschreven toelating en onder begeleiding van een soldaat de resten van hun vroegere woning gaan bekijken in het oude kamp.

De bewoners verwijten de UNRWA dat die niet genoeg doet om de situatie van diegenen die terugkeerden leefbaar te maken. De meeste families moeten rondkomen met enkele honderden dollar per maand. Velen betalen huur voor een garage of een huis dat overeind bleef in het nieuwe kampdeel en klagen over de trage uitbetaling van de huursubsidies. En vooral, de mensen willen nu eindelijk weten wanneer men gaat beginnen met de heropbouw van het oude kamp. Onmiddellijk na de beschieting heeft de regering dat beloofd. We zijn nu bijna een jaar verder maar van die belofte kwam er totnogtoe niks in huis.

Dat onderscheid tussen oude en nieuwe kamp is belangrijk om te begrijpen wat we hier aan het doen zijn. Het oude kamp bevindt zich op de vierkante kilometer grond die door de UNRWA is gehuurd. Op die kleine oppervlakte leefde het grootste deel van de 35.000 bewoners van het kamp. Maar uiteindelijk zaten ze zodanig opeengepakt in een wirwar van steegjes en straatjes dat het kamp uit zijn voegen is gebarsten. Meer en meer Palestijnen zijn grond beginnen kopen rondom het kamp en zo is het ‘nieuwe kamp’ ontstaan, als een uitwas van het oude kamp. Toen de groep Fatah al Islam zich verschanste in het oude kamp heeft de regering beslist om dat deel compleet aan flarden te laten schieten. Dit was een bewuste keuze. Voor hen was het de enige manier om een goed bewapende groep uit te schakelen die guerilla voert vanuit een ondoordringbaar netwerk van steegjes. Gedurende vijf maanden werd die kleine stad letterlijk in puin geschoten en ook het nieuwe kamp is zwaar getroffen. De Palestijnen zijn ervan overtuigd dat niet Fatah al Islam de schietschijf was, maar het kamp zelf. Zij zien het als de zoveelste poging om de Palestijnse gemeenschap uiteen te jagen en te versnipperen. De Palestijnen zeggen ons dat het de bedoeling van de regering is, om zoveel mogelijk vluchtelingen te ontmoedigen om terug te keren. Ze wil de toestand in Nahr el Bared zo onzeker mogelijk houden opdat de bewoners van het kamp andere vestigingsplaatsen zouden zoeken. Zij wil die Palestijnse gemeenschap uiteenrukken en verspreiden.

Alle mensen die we hier spreken hebben één grote wens: zo snel mogelijk terug naar het oude kamp. Het is het oude kamp dat hier de hoeksteen was van de Palestijnse gemeenschap. De meeste vluchtelingen hebben hun hele leven in dit kamp doorgebracht. Het is het bijeenblijven van die gemeenschap die de Palestijnen de moed geeft om ook na 60 jaar ballingschap te blijven hopen en vechten voor de terugkeer naar hun vaderland. Daarom is de strijd voor de heropbouw van het oude kamp voor hen ook een strijd voor het behoud van de Palestijnse identiteit. De weerstand tegen dat plan is daarom van groot belang om het recht op terugkeer levendig te houden. Want als het hier in Nahr el Bared lukt om de Palestijnen uiteen te schieten, waarom zou het dan in een ander kamp niet lukken?

Wij willen, samen met onze Palestijnse vrienden dat het oude kamp heropgebouwd wordt en daarom moeten zoveel mogelijk vluchtelingen een leefbare situatie krijgen in het nieuwe kamp. Dat maakt het mogelijk dat de oude gemeenschap van Nahr el Bared zich in het nieuwe kamp verzamelt en druk zet voor de terugkeer naar het oude, het echte kamp.

Tijdens ons verblijf proberen we een bijdrage te leveren om de situatie van diegenen die terugkeerden te verbeteren. Wij verblijven in het jeugdcentrum dat van het oude naar het nieuwe kamp is verhuisd. Sinds vier dagen werken we hard om de nieuwe verblijfplaats van het Al Shifaa hospitaaltje gebruiksklaar te maken. Terrein effenen rond de 8 containers, muurtjes metselen, beton gieten. Vanaf 1 augustus moet hier het noodziekenhuis operationeel zijn. Dit zal een enorme verbetering zijn tegenover de actuele toestand waarin dokter Tawfik zich moet behelpen in een gehuurde garage. Gisteren woensdag en vandaag donderdag hebben we alle huisgevels van een kleine straat afwisselend in lichtgroen of okergeel geschilderd. Een hele verademing voor de buurt. Er wordt druk gesproken in het kamp over die ijverige Belgen die zelfs in stekende zon blijven werken.

1. Onmiddellijke heropbouw van het oude kamp;
2. Snellere betaling van de huurgelden;
3. Betere voorzieningen voor afloop, medische verzorging;
4. Geen checkpoint;
5. Vrije toegang tot het kerkhof.

Evy's bloggggg
merci e Heider!

Zo'n twee weken geleden maakte ik de overstap van de heetste zon die ik ooit trotseerde naar het wisselvallige, sombere België. Ik wist redelijk snel de draad terug op te pikken. Eerder had ik het gevoel gehad, tijdens het verblijf in Nahr el Bared, dat het moeilijk aanpassen zou worden eenmaal terug thuis. Ik leefde toen met angst om terug te keren en hier gewoon mijn onvoorstelbaar luxeleven verder te zetten.
In België kreeg ik het vaak moeilijk als ik de heersende mentaliteit, het individualisme, de tijdsdruk te lijf moest gaan. Ik heb het gevoel nog in het Palestijnse stramien te zitten. Het maakt sommige zaken in ons Belgenland zo onverstaanbaar en onvatbaar.
Bij de beelden van ‘The Old Camp’ zou ik liever de waan gehad hebben op een filmset te wandelen. Maar niets was minder waar. Het uitzicht vanuit onze "slaapkamer" deed ons schrikken, maar het verbeterde er heus niet op. Stof, puin, schietgaten, verdiepingen die bovenaan een gebouw hingen te bengelen, huizen van vijf of meer etages die overbleven als een hoop vuil waren taferelen waarmee we voortdurend geconfronteerd werden. Dit is dan alleen nog maar de beschrijving van de gebouwen, laat staan dat we het hebben over voedsel, drinkwater, de huidige huisvesting en het belangrijkste: hoe zijn de mensen er zelf aan toe?

Na het eerste huisbezoek kreeg de Belgische groep heel wat emoties te verduren. We kregen schrijnende verhalen te horen. Maar hadden het ook vaak moeilijk met de huidige, onmenselijke situatie waarin erg veel gezinnen moesten overleven. Voor mij kwam de grootste klap toen ik besefte dat de mensen waarmee wij samenwerkten, uiteindelijk vrienden voor het leven, ook elk hun verhaal en verdriet meedroegen. Vaak kreeg ik het op onverwachte momenten erg moeilijk. Ik begreep soms niet goed hoe de Palestijnen met die onmacht waarmee ze voortdurend worden geconfronteerd konden omgaan. Ik voelde zo’n verschrikkelijke onmacht, het maakte me kwaad en verdrietig.

Hallo daar!

Ik ben Maha en ik ben 2 weken terug thuisgekomen na 16 boeiende dagen in Nahr el Bared kamp in Libanon. We hebben daar samengeleefd, samengegeten, samengewerkt met de Palestijnse vluchtelingen. ’t Is niet de eerste keer dat ik op reis ga naar een Palestijns vluchtelingenkamp, maar dit kamp had meteen mijn hart gestolen. Hoe kan het ook anders? Die mensen hebben zoveel meegemaakt en toch blijven ze zo open en zo positief. We hebben hard gewerkt samen. Stenen scheppen is en blijft zwaar werk voor een Belgisch 20-jarig meisje en met metsen had ik al helemaal geen ervaring. Maar ik had nooit verwacht dat het zo leuk kon zijn. We hebben enorm veel gelachen en enorm veel bijgeleerd op vlak van “bouwkunde” en op vlak van samenleven, cultuur en andere door de vele gesprekken tussendoor.

De onrechtvaardigheid waarin die mensen leven daar is echt onbegrijpelijk. Gezinnen van 9 personen die wonen in een container van 4m op 2m omdat hun hele appartementsblok door het Libanese leger gebombardeerd werd. Kinderen zonder toekomst. Waar gaat de wereld toch naartoe? Het klinkt allemaal zo cliché maar het verandert verdorie veel als je het met je eigen ogen ziet. Aangezien het niet voor iedereen mogelijk is om daar eens een kijkje te gaan nemen willen wij met onze groep onze ervaringen zo duidelijk mogelijk overbrengen aan onze landgenoten hier. Eens de mensen ons begrijpen, echt begrijpen waarom de situatie daar zo oneerlijk is, gaan ze onze vrienden daar zeker willen steunen. Of dat hopen we toch…

Zowiezo zal ik nooit het unieke gevoel vergeten dat Nahr el Bared en vooral de mensen daar me gegeven hebben. Sommigen onder hen spreken zelfs geen woord Engels en ik spreek ook geen Arabisch (dat komt nog!), maar toch werden er onbewust fantastische manieren gevonden om te communiceren. Zo wil ik zeker nog even ode brengen aan Khalil Bahlool de coach van het jeugdcentrum (spreekt geen gezegend woord Engels). De groep plaagde ons omwille van onze 4-woordenrelatie omdat we niet meer dan dat tegen elkaar konden zeggen. Toch hebben we uren en uren samengewerkt en samen doorgebracht. Af en toe konden we praten via een “vertaler” maar het grootste deel van de tijd hielpen we onszelf uit de nood op de gekste manieren. Ik heb grote bewondering voor Khalil en ik draag hem een zeer warm hart toe.

Maar in het algemeen, ik had na 2 weken kamp het gevoel dat ik er een hoop échte vrienden bijhad en zelfs een beetje een nieuwe thuis.

7 augustus 2008

Wahiba (franstalig) aan het woord in het Nederlands!
Dikke proficiat daarvoor...

We hadden een ongelooflijke reis in het Midden Oosten, in een Palestijns vluchtelingenkamp met naam Nahr el Bared in Libanon. Ik kwam aan en kreeg een speciale verwelkoming: ik had het voorrecht van de metalendetector aan het checkpoint van het kamp en ook het fouilleren van mijn koffers door de erg onvriendelijke Libanese soldaten. Maar van de Palestijnen kreeg ik een hartelijk welkom. Daarna een wandeling in het kamp, alles maar dan ook alles is plat gebombardeerd! Ik dacht in mijn eigen dat kan toch niet, dat is gewoon onmenselijk wat er hier is gebeurd. Nochtans vooraleer ik in Libanon kwam had ik foto’s gezien, maar in werkelijkheid is het gewoon onvoorstelbaar afschuwelijk. Zoiets heb ik nooit van mijn leven gezien! Mensen leven in deze ruïnes met soms maar twee muren die nog rechtopstaan. Anderen wonen in garageboxen of in metalen containers waar het in de zomer heel warm kan zijn. Ik bezocht sommige families in deze containers: ze leven er soms met zes zeven in deze kleine ruimte van maar 4 m² dus heel klein. Maar het ongelooflijke bij deze bevolking is dat zij altijd een glimlach hebben, dat is hun sterkte. We zijn begonnen met de kliniek Al Shifaa op te bouwen, het was echt moeilijk werk en heel zwaar vooral door de hitte. Eerst moesten we de grond gelijk maken om daarna beton te kunnen gieten. Al het werk werd gedaan op een ouderwetse manier namelijk met schop en hark. We werkten elke dag samen met de Palestijnse jongeren en we waren een echt Super Team! Daarna hebben we nog een straat geverfd en het moeilijkste daarbij was om de kleuren te kiezen. Na een lange nacht van heen en weer discuteren hebben we geel en groen gekozen. De inwoners waren heel blij om hun straat in kleur te zien, want de grijze en zwarte muren deden nog altijd denken aan de verwoestingen en brandstichtingen van de oorlog tussen Fatah al Islam en het Libanese leger. Maar de nieuwe kleuren geven een nieuw begin aan deze straat en zijn bewoners. Ze zijn ook een uitnodiging voor andere bewoners van Nahr el Bared om naar het kamp terug te keren. Ze zijn een teken van hoop voor de heropbouw en terugkeer naar het kamp. We hebben in het begin van de straat nog drie muurschilderingen gedaan.

De eerste is een mier, symbool van onze moslimscoutsgroep in Brussel samen met Hanzala symbool van de palestijnse vluchteling hand in hand in een natuurlandschap gemaakt door Ali een echt kunstenaar. De tweede is een kaart van Palestina met Hanzala met als slogan "RECONSTRUCTION OF THE OLD CAMP NOW” “RIGHT TO RETURN”. En onze laatste prent is het silhouet van mijn lichaam met aan mijn hand de palestijnse vlag voor “BELGIUM PALESTINE UNITED”.

Mijn eerste bezoek aan de families zal ik nooit vergeten. De moeder van het gezin vertelde hoe haar huis vroeger was en dat ze helemaal niks heeft kunnen meenemen, geen bezittingen, geen enkele foto, niks. Nu leeft ze in een container met haar 9 kinderen. En op het einde zei ze me: “Maar weet je het belangrijkste voor mij is dat mijn man en mijn kinderen nog bij me zijn”. Deze vrouw was vol moed, sterkte… In Nahr el Bared heb ik me echt nieuwe vrienden gemaakt, in een korte tijd zijn we als echte broers en zussen geworden, ik mis hen echt heel erg! Ook de Belgische groep was fantastisch, we hebben echt goed samengewerkt!!! Het was echt moeilijk om terug naar Brussel te komen, het zijn twee zo verschillende werelden. Vandaag willen we Nahr el Bared en de andere kampen nog altijd blijven helpen, we zijn begonnen met onze plannen voor 2008 – 2009. Als we terugkwamen zijn we op het idee gekomen om sponsors te vinden die elke maand tien euro willen storten voor de kliniek Al Shifaa en voor het jeugdcentrum. Dus nu ben ik heel erg op zoek naar sponsors. De kliniek is belangrijk en levensnoodzakelijk voor de teruggekeerde bevolking van Nahr el Bared en het jeugdcentrum is eveneens belangrijk en zeer waardevol want zoals mijn vriend Milad, die het jeugdcentrum begeleidt zegt “de jeugd is de toekomst van morgen”. Daarom gaan we nog veel andere acties voeren, deze bevolking heeft nood aan een beter leven!!!

Blog van Karen die er vorig jaar in Ein el Helweh ook al bij was

Nu we terug in België zijn begin ik pas echt te beseffen hoe zwaar de reis geweest is. De beelden die we daar dagelijks zagen dringen eindelijk tot mij door. Volledige verwoesting. Alle herinneringen van 40.000 mensen liggen in puin. De verhalen die onze leeftijdgenoten hebben meegemaakt zijn niet te vatten. Ik merk dat wanneer ik hier in België over iets inzit dat ik mij direct excuseer en zeg ‘maar ja dat is eigenlijk niet zo erg’. Wanneer je Nahr el Bared kamp gezien hebt krijgt ‘erg’ een nieuwe definitie! Wat ik ongelooflijk vind, en wat het zo leuk maakt om met de Palestijnen samen te werken, is dat ze nooit hun hoofd laten hangen. Ze klagen niet over wat hun is overkomen maar nemen de boel in handen en beginnen (weeral!) van nul af aan alles terug op te bouwen. Dit is zonder twijfel waarom ik volgend jaar terug wil gaan. Het is heel belangrijk dat deze situatie meer aandacht krijgt want er is werk aan de winkel, veel werk! Ergens kan ik wel verstaan, ook al ben ik er totaal niet akkoord mee, dat de media niet veel aandacht durft te geven aan deze situatie. Heel de Palestijns-Israëlische zaak ligt nu eenmaal gevoelig. Maar dit gaat niet over een politieke partij steunen, niet over een kant kiezen. Het gaat over mensen in een onmenselijke situatie die hulp nodig hebben!

Luilekkervakantie?

Ik had me voorgenomen dat dit derde jaar op rij gaan werken in de kampen voorlopig het laatste zou zijn. Drie jaar na elkaar, dat is toch mooi? Ik vond dat ik eens een luilekkervakantie nodig had, in de plaats van altijd dat zweten en werken in juli. Maar enkele dagen na mijn terugkeer veranderde ik al van mening. Dit kan ik toch niet doen? Die mensen hebben onze steun toch nodig? Toch meer dan dat ik een zon-zee-strandvakantie nodig heb? Het hele kamp ligt nog in puin. De mensen leven nog steeds in armoede. De Palestijnen hebben nog steeds geen eigen land. Neen, mijn werk in Libanon zit er nog niet op. Ik hoop dat ik het ooit zal meemaken dat projecten als de onze niet meer nodig zijn. De Al Shifaa kliniek is helemaal af maar heeft nu werkingsgeld nodig om te kunnen blijven draaien. Het is een noodhospitaaltje dat met moeite kan overleven maar het is er, en probeert de meer dan tienduizend vluchtelingen die naar hun kamp terugkeerden te helpen, zo goed en zo kwaad als het gaat. Om de permanente werking te verzekeren, daar gaan we proberen voor te zorgen door sponsors te zoeken dus al wie tien euro in de maand over heeft is welkom. Goed zo. Op naar de volgende klinieken, jeugdcentra, woonblokken, straten, riolering. Oh Sysifus, zoveel werk nog voor de boeg. Maar het voelde nooit als werk aan, maar als een vriendendienst, een plicht zelfs uit solidariteit. De samenwerking tussen de Palestijnen en de Belgen was uitermate goed. Het begin was voor velen (ook voor mij) learning by doing. Metselen, beton maken, muren slopen, dat had ik de twee vorige jaren niet gedaan. Verven, daar ben ik goed in. Dit jaar was het niet echt nodig. De verfborstel maakte plaats voor een schop en een schoffel. De binnenmuren in de koele huiskamers werden ingeruild voor de brandende zon.
Wat waren we blij toen de kliniek, de straat en de muurschildering waren afgewerkt. Dit hadden we samen gedaan. Belg met Palestijn. En met een kliniek bereik je zoveel meer mensen dan met hier en daar wat te verven. En hoe kon ik het in mijn hoofd krijgen om niet meer terug te komen? Ik ben dat aan de mensen daar verschuldigd. Ze behandelden ons als waren we naaste familie. Met hun weinige geld kochten ze ons cadeautjes (cola die wordt hier blijkbaar niet geboycot), eten tot zelfs tandenborstels toe. Telkens ik hen eens wou trakteren, of ze aanmaande geen geld aan ons te verspillen wilden ze er niet van horen. “Jullie zijn onze vrienden", is de repliek. “Jullie zijn allen naar hier gekomen om ons te helpen, sta ons toe om dan toch tenminste iets terug te doen uit vriendschap". Dàt is wat ze noemen de Palestijnse gulheid. In ons land zou men je zelfs vreemd bekijken. Dus is mijn besluit Je laat je vrienden toch niet zomaar een jaartje wachten omdat je een weekje strand nodig hebt?